La Palma 27 september – These boots are made for walking (maar geldt dat ook voor mij…?)

waterval

Wanneer ik om iets na zevenen opsta is het nog donker en rustig in de haven. Eerst maar eens koffie, ontbijt en een douche om wakker te worden. Om 08.30 meld ik mij bij de lokale bank om geld op de rekening van de watersportwinkel in Tenerife te storten, kunnen ze de diodebrug eindelijk opsturen (er was een klein misverstand blijkbaar tussen ons). Wanneer dat eenmaal geregeld is en ik weer aan boord ben komt Bas aanwandelen. Het is een Nederlander dus keurig op tijd (09.00 uur sharp). We kijken even zijn wandelboekje door om de route voor vandaag vast te stellen, het gaat toch een route door het noordelijk gelegen bos worden (met tunnels). Het is een wandeling van ca. 17 km – 7 uur (exclusief de wandeltijd van bushalte/Los Sauces naar het begin van de route, waar ik wel wat tegenaan hik) maar er zijn ook wat kortere routes mogelijk. Vervolgens even kijken op het bustijdenblaadje, dat hadden we beter eerst kunnen doen. Het is 09.14 en de bus gaat om 09.15. Met gezwinde spoed dus naar de vlakbij gelegen bushalte maar helaas, die bus missen we net. Dan maar een kopje koffie op het terras in de stad. Kunnen we ook nog even een oud pand met exposities bekijken. Wanneer ik daar maar eens op mijn telefoonkijk naar de tijd blijkt het al 10.15 te zijn (de vertrektijd van de volgende bus). Oeps…met nog een bus missen wordt het wel erg laat dus we trekken een sprintje en gelukkig zijn we net op tijd voor deze bus. Tegen 11.00 uur zijn we in Los Sauces, kopen er nog een broodje voor onderweg en beginnen aan de wandeling naar de wandeling. Het is nog een kilometer of vijf naar het beginpunt van de wandeling en de route gaat over een kronkelende asfaltweg (omhoog). Wanneer het tweebaans wordt steken we de duim maar op bij voorbijrijdende auto’s. En jawel, de tweede auto met twee lokale spaanse dames stopt en we mogen mee naar Los Tilos! Dat scheelt weer een klein uur lopen. Eenmaal bij Los Tilos  beginnen we aan de wandeling, welke route we ook nemen het is de eerste paar uur allemaal bergop. Het eerste deel gaat in eerste instantie naar een uitzichtspunt waar de meeste andere wandelaars (zeker rond dit tijdstip) ook heengaan. Daar n de buurt zullen we moeten kiezen of we de lange route nemen of toch kiezen voor een of enkele kortere. We zetten er een stevig tempo in en lopen iedereen voorbij. Zo’n driekwartier later zijn we dan ook op het kleine platform van het uitzichtspunt. Alhoewel het zweet mij al wel van mijn kop gutst ging dit eerste stukje wel prima. We besluiten dan ook in ieder geval aan de lange route te beginnen, omkeren (bergaf) kan dan altijd nog. Nog ca. twee uur bergop dus….en het is doorgaans geen flauwe helling waarover je rustig kuiert…het gaat vrij steil omhoog en vaak gepaard met (natuurlijke) traptreden. Wanneer we bij een rivierbedding komen volgen we het pad dat erg steil omhoog gaat. De vloer is bezaaid met losse dennenaalden wat het af en toe ook aardig glibberig maakt. Hier komen blijkbaar maar weinig wandelaars. Op een T-splitsing lijken beide richtingen maar nauwelijks begaanbaar. De eerste richting blijkt dood te lopen. Terug dus en de andere aftakking proberen. Bij deze moeten we eerst via een uitstekend stukje steen een steile muur en een afgrond passeren (slik), maar ook deze route blijkt vrijwel onbegaanbaar. Inmiddels hebben we beneden ons stemmen gehoord en deze lieden lijken via de droge rivierbedding te gaan. Wellicht hebben we dus bij de rivierbedding de verkeerde afslag genomen… Terug dus naar de rivierbedding. Aldaar aangekomen eten we een broodje en kijken even in het wandelboekje. En jawel, de route via de rivierbedding is the way to go….de andere route wordt wel genoemd maar ook afgeraden. Inmiddels heb ik na ruim twee uur klimmen kramp in zowel kuiten als bovenbenen gekregen en het wordt er dan ook niet makkelijker op. Min tempo is in ieder geval duidelijk lager geworden (terwijl Bas nog als een berggeit omhoog huppelt, grmblll). Het wandelen hier is duidelijk andere koek dan op Madeira…. Maar niet zeiken, doorgaan! Wel met iets vaker een stop om even wat spieren te strekken… Via de rivierbedding gaat het vervolgens verder omhoog en na zo’n driekwartier bereiken we het eerste watervalletje (dat door een levadagoot wordt opgevangen). Vanaf dit punt is het steile klimmen voorbij en is het ca. 2 uur redelijk vlak wandelen. Maar eerst nog een mooie afdaling langs een snelstromende watergoot met bruisend wit water en onderweg aangevuld door kleine watervalletjes. Fraai gezicht maar wel uitkijken op de natte stenen bij de afdaling. Ik krijg er enorm veel zin in een koud biertje op een terras! Maar helaas, dat zal nog een paar uur duren. Nu eerst tijd voor 13 tunnels waar het waterkanaal doorheen gaat! Dat betekent in ieder geval dat het terrein redelijk vlak is, erg fijn voor mijn beenspieren. De tweede tunnel is een ‘natte’. De tunnel is bijna 100 meter lang en her en der moet je door een natuurlijk watergordijn. Bas is goed voorbereid en heeft een regenjas meegenomen. Ik niet natuurlijk. De fotocamera verpak ik in plastic en hang de rugzak op de buik. Het wordt een erg verfrissende ervaring….koud maar wel lekker. Mijn hemd was toch al doorweekt van het zweet. De volgende tunnels blijken allemaal (redelijk) droog  maar soms wel laag en smal dus een zaklantaarn (heb ik!) is dan wel erg handig. Zeker bij de laatste tunnel die 347 meter lang is. Na de laatste tunnel is het nog een klein stukje naar een hutje dat per auto/4WD te bereiken is. De meeste mensen laten zich hier afzetten en lopen dan het pad via de tunnels en de rivierbedding naar beneden. Ik kan mij er iets bij voorstellen. Er is dus een kans dat er een taxi dan wel auto is die ons naar beneden kan vervoeren…gezien mijn onwelwillende spieren lijkt mij dat nog niet zo vervelend eerlijk gezegd. Maar helaas….er staan wel twee auto’s maar er is geen kip te bekennen. We vullen dan ook de waterflessen met het bronwater aldaar en zoeken naar de route naar beneden. Volgens het boekje van Bas (en zijn herinnering) zou er bij het hutje een route naar beneden moeten zijn. Na enig zoeken is die er ook maar daar staat inmiddels een stevig hek voor en er staat ook niks aangegeven. Het is gissen naar de reden van deze afsluiting van de afdaling. Maar een andere route zien we hier niet dus we klimmen over het hek en beginnen aan de afdaling. Deze gaat vrij steil naar beneden en de route is bezaaid met losse bladeren. Gelukkig zijn er vaak bomen om je aan vast te houden. Halverwege is er nog een stukje waar een touw hangt dat je moet gebruiken om je langs een rots naar beneden te laten zakken. Mijn door kramp geplaagde bovenbenen hebben het zwaar te verduren en ik moet dan ook af en toe een korte pauze inlassen. Bas heeft nergens last van (grmblll), voel dan ook een enorm watje. Maar na anderhalf uur bereiken we dan toch het hoofdpad dat verder naar Los Tilos leidt. Dit pad is een stuk breder en gaat een stuk geleidelijker naar beneden, een verademing voor mijn spieren. In de verte loopt een stel dat duidelijk niet de hele route heeft afgelegd. Maar wellicht zijn ze wel naar Los Tilos gekomen met een auto…. Bij inhalen pappen we dus maar wat aan. Bas probeert het eerst in het Spaans maar het blijken Duitsers te zijn. Tsja, die heb je hier ook in overvloed. Na wat koetjes en kalfjes besproken te hebben blijken ze inderdaad met een auto te zijn en we mogen mee terugrijden naar Los Sauces. Mijn beenspieren zijn hen dankbaar….en ik zie het koude biertje binnen bereik komen. Onderweg naar de parkeerplaats weet Bas nog een fraai plekje. Via een tunnel komen we in een soort Canyon en aan het eind is een fraaie waterval. Prachtig plekje en ook de Duitsers zijn verrukt. De zitplaats in hun automobiel is verzekerd! In Los Sauces laten we ons bij een pleintje (niet ver van de bushalte) afzetten en bestellen een groot glas bier op het terras. Heeeeerlijk! Vervolgens even naar de bustijden kijken maar ik blijk het bustijden boekje kwijt te zijn geraakt. ‘Gelukkig’ komt net de bus langs….volgende bus dus over ca. een uur (zo rond 19.45). Dan nog maar een biertje. De volgende bus missen we niet en tegen half negen zijn we weer bij de haven. Bas heeft met zijn vriendin afgesproken om te eten dus stapt op de fiets en ik ga een lange hete douche nemen. Daarna wandel ik (zeer rustig…) de stad in om een hapje te eten. Na een goede en betaalbare pizza duik ik nog even een lolake kroeg in om nog wat vocht aan te vullen. Wanneer de tweede dronken spanjaard tegen mij aan begint te brabbelen is de maat vol, reken ik af en ga naar de boot. Tijd om de benen horizontaal te leggen! Ben benieuwd hoe mijn benen morgen aanvoelen….

This entry was posted in Dutch. Bookmark the permalink.

Wil je reageren? Dat kan!