Mayreau – Bequia (ca. 31 mijl) 26 mei – Rodeosailing

De weersvoorspellingen zien er redelijk uit voor vandaag dus ik ben van plan anker op te gaan en naar Bequia te zeilen. Het is maar zo’n 25 mijl dus met een uur of vijf zou ik er toch moeten zijn, haast heb ik dan ook niet. Ik maak de boot langzaam vaarklaar en zie dat ook Rob en Annemieke ervoor kiezen om vandaag wat verderop te gaan kijken. Al redelijk vroeg zwaai ik ze uit en zie tegelijkertijd een Island Packet de ankerplaats opkomen. Het is de Island Girl van Bert en Dorothy. Ik dacht dat ze al lang naar Union waren gegaan maar blijkbaar beviel het in Saltwhistle Bay te goed en hebben ze nu besloten om ook nog Saline Bay even met een bezoek te vereren. Eigenlijk jammer dat ik nu vertrek dan maar mijn besluit is reeds genomen dus ik ga verder met de voorbereidingen. Tegen 11.00 uur begin ik met het ophalen van het anker. Na een laatste groet aan de Franse zeenimfen (en hun mannen) en aan Bert en Dorothy vaar ik langzaam de baai uit en zet zeil. Het eerste stuk gaat prima maar eenmaal voorbij Mayreau met ik wat hoger aan de wind gaan varen en nemen de golven ook toe. Het zijn helaas steile en korte golven die schijn van voren komen. Het gevolg is dat ik vaak met een flinke dreun stil kom te vallen. Aan wind geen gebrek (zo’n 20 knopen) maar om daarmee ruim 10 ton dwars door golven te ploeteren valt nog niet mee. Het heeft wel wat weg van het rijden op een rodeostier. Ik zet nog wat meer zeil om meer druk te krijgen maar het helpt maar weinig. De matige snelheid zorgt er verder ook voor dat ik nog meer verlijer waardoor Bequia niet meer bezeild is. Dit ‘pleziertripje’ kon dus nog wel eens wat langer gaan duren dan ik had bedachtwas ik toch maar wat vroeger vertrokken denk ik nu dan ook. Even over de helft komen er donkere wolken aandrijven en een eerste bui met wat extra wind komt mij opfrissen. Na een kort zonnetje volgt een tweede bui, ditmaal vergezeld met zogeheten biblical rains en ben ik binnen een minuut volledig doorweekt. Mijn wekelijkse douche zit er weer op dus. Om mij heen zie ik witte wolken met blauwe lucht maar net op de route naar Bequia volgt de ene bui de andere op. Ik krijg er in totaal 5 of 6 voor de kiezen alvorens ik een slag kan gaan maken richting Bequia. Inmiddels is het al half vijf en moet ik nog een mijl of zes naar Bequia, met de slag kom ik net niet helemaal waar ik wezen moet maar gezien de tijd, ik wil het anker graag in daglicht de grond in zien te krijgen, besluit ik het laatste stuk de baai in (ca. 2 mijl) op de motor te doen. Ook dat valt nog niet mee, tegen de wind in de baai in motorrend krijg ik de snelheid maar net boven de 4 knopen. Maar het geeft mij wel de mogelijkheid de kustlijn van Bequia rustig te bekijken.Tegen half zes gaat het anker de grond in nabij Tony Gibbons Beach. En het lijkt er zowaar op dat de oud Surinamegangers zich weer verzameld hebben (Quilcene, Impressionist, Mermaid en Charlie II liggen er zo te zien ook). Ik heb geankerd in 3 a 4 meter water dus ik ga in het laatste daglicht eerst maar eens overboord om het anker op te zoeken, wellicht dat de zon te laag staat of dat het water te smerig is maar meer dan twee meter ver kan ik niet zien. Na een paar duikpogingen houd ik het dan ook maar voor gezien. Sinds mijn ontbijt heb ik eigenlijk niks meer gegeten dus ik gooi snel wat afbakbroodjes in de wonderpan en smikkel deze met kaas en een paar glazen koude melk naar binnen. Wanneer de maag tevreden is gesteld klap ik de boordbios maar weer eens open voor nog een paar afleveringen van Firefly. Tegen 22.00 uur val ik moe maar voldaan in een diepe slaap.

Korte terugblik op deze etappe: Ik heb duidelijk te makkelijk over deze etappe gedacht. Het was ‘maar’ 25 mijl en het leek een bezeilde koers, dat pakte vanwege de rommelige zee aanzienlijk anders uit en ook de meerdere stortbuien, alhoewel verfrissend, maken het toch minder een pleziertochtje Ook de dinghy had ik niet achter de boot aan moeten slepen. Vanwege de nabijheid van de Fransen in Saline Bay had ik besloten de dinghy niet op het dek te binden (om zo snel via het dekluik bij de ankerbak te kunnen mocht de ketting vastlopen). Achteraf gezien had ik de dinghy beter leeg kunnen laten lopen en oprollen. Maar dat is allemaal achteraf.

This entry was posted in Dutch. Bookmark the permalink.

Wil je reageren? Dat kan!