Bonaire 11 december – Hot hot hot

Met Ike thuis op de bank mag ik vandaag weer zijn lijstje met zwembaden overnemen. Het enige nadeel is dat ik vandaag feitelijk maar een halve dag werk. Met Mark spreek ik af er vandaag zoveel mogelijk af te werken maar krijg vervolgens ook nog een paar computers van Nico mee om her en der te installeren. Ik start de dag met een onmogelijk groot en onhandig zwembad. Het is een zogenaamd infinity zwembad, dus zo’n plas water waarbij het er aan een kant over de rand spoelt. Die kant is dan ook alleen te benaderen via een smal lager gelegen randje met daaronder weer een kleine afgrond. De andere kant van het zwembad is ‘overwoekerd’ met scherpe rotsen en overhangende bomen/palmen. Om dit riante zwembad schoon te krijgen ben ik dan ook dik een uur in de weer met mijn acrobatische hoogstandjes. Het schiet dus lekker op… Tegen twaalven heb ik dan ook pas twee grote zwembaden schoongemaakt en twee computers geïnstalleerd. Om de druk voor de anderen wat te drukken besluit ik maar even door te gaan en doe, na wat boterhammen naar binnen te hebben gepropt, nog een paar baden. Tegen half vier parkeer ik de auto vervolgens bij kantoor en wandel naar Karels. Met het weekend op de stoep besluit ik vandaag maar eens te gaan koken. Jawel, u leest het goed. Mede aangespoord door anderen besluit ik mijn gastronomische repertoire (pasta en nasi…) uit te breiden met een curry. Reeds sinds de Canarische eilanden heb ik namelijk een aantal potjes currypasta aan boord. Monique van de Deesse is daar debet aan aangezien zij zichtbaar zonder moeite altijd de heerlijkste gerechten op tafel wist te toveren (w.o curry’s). Overmoedig dacht ik dat ik dat ook wel zou kunnen en heb dus een aantal van deze potjes aangeschaft. Heerlijk voor onderweg op de Atlantic dacht ik… Aangezien ik eigenlijk geen flauw idee had wat ik nou precies met die curryapasta moest doen staan ze er nu nog. Na enig googlewerk weet ik een op het eerste oog uiterst simpel curry gerecht te vinden waarin ik de pasta kan verwerken. Shelley heeft, onwetend van mijn volstrekte onkunde in de keuken, zich opgeworpen als proefkonijn dus die mag vanavond mijn eerste curry komen proeven… Tegen zevenen begin ik het recept af te werken. Het recept is uitzonderlijk simpel maar bevat (voor mij) wel een onduidelijkheid, het spreekt van een zakje curry pasta maar hoeveel is in vredesnaam een zakje?! Het is in ieder geval geen gebruikelijke kookterm voor zover ik weet… Mijn ‘zakje’ met groene currypaste is meer een zak van 400 gram dus dat is zoiezo te veel schat ik in. Ik gok op een eetlepel of 4 a 5… Wanneer ik de pasta in de pan met hete olijfolie deponeer komt er al snel een indringende kruidengeur los die mij een paar hoestbuien oplevert. Pittig spul die currypasta! Inmiddels arriveert Shelley op spierkracht (buitenboordmotor ligt weer eens uit elkaar) en schenk ik haar een wijntje in. Intussen pruttelen de pannen vrolijk op het fornuis en is het eten bijna klaar. Mede gezien de sterke kruidenlucht die nog steeds in de kajuit woont dringt Shelley er op aan om het eerst eens te proeven alvorens een bord vol te scheppen. Dat blijkt geen overbodig advies…het is namelijk megascherp. Met een klein beetje staan mond en ingewanden in brand. Nou staan curries daar wel om bekend natuurlijk maar zo scherp als deze zijn er maar weinig vermoed ik… Ik denk dus toch dat de hoeveelheid currypasta ernstig aan de hoge kant is… Na er nog maar een extra bik ananas(sap) in te hebben gemieterd is het al wat minder scherp en besluit ik het op te dienen. Op een schaal van 1 tot 10 is het nog steeds een 11 qua scherpte, ik heb dan ook met het proefkonijn te doen. Het zweet loopt mij in ieder geval met straaltjes van de kop maar ik weet het bord uiteindelijk leeg te krijgen. Shelley is verstandiger en besluit na een dappere poging haar resterende portie met mijn onderburen te delen. Met een bakje perzik en perenpartjes weten we de smaak in de mond weer wat te neutraliseren. Shelley blijft beweren dat ze het lekker vond, erg lief natuurlijk, maar ik kan dat toch maar moeilijk geloven. De komende tijd moet ik maar even alleen experimenteren met de resterende currypasta…en gezien de hoeveelheid kan ik daar vermoedelijk nog wel een paar weken iedere dag curry van eten… We drinken nog maar wat (water) op de goede afloop en blussen af met een glaasje goede whisky. Een leerzame start van mijn weekend….

This entry was posted in Dutch. Bookmark the permalink.

8 Responses to Bonaire 11 december – Hot hot hot

  1. Elise says:

    Hahaha wijze les – nooit nieuwe gerechten proberen als je gasten krijgt…. (zeker niet als je geen voor gerecht of na gerecht hebt om de schade op tevangen). Toch dapper en ben benieuwd of je het nog eens opnieuw gaat proberen?

  2. Willem Jan Mulder says:

    Hey dude…. de Curry King in wording!!!!
    Ja zeker dapper, mooi verhaal ook!

    Heb je nu je image als stoere culinaire eenling niet verprutst bij je lieftallige buurvrouw?
    (indirecte vraag: is ze lieftallig?)

    fijn weekend!!!

    • skipper says:

      Indirect antwoord: de betekenis van het woord lieftallig is bekend. Het wil zeggen: bekoorlijk, bevallig, innemend. De moeilijkheid schuilt in het tweede deel: tallig. Nu kende men reeds in het Middelnederlands het bijvoeglijk naamwoord liefgetal voor: bemind. In de 17e eeuw vindt men: Maurits was liefgetal onder het krijgsvolk. De aannemelijkste verklaring is die welke getal en dus ook‑tallig in lieftallig in verband brengt met het werkwoord tellen. Lieftallig betekent dan eigenlijk: voor lief geteld, onder de lieve mensen gerekend. Deze opvatting verdient de voorkeur boven die welke verwantschap zoekt met het woord taal en lieftallig verklaart als: lief in het spreken. En ja, in mijn opinie mag mijn buurvrouw onder de lieve mensen worden gerekend.

  3. Hans says:

    Was al weg voordat ik wilde. Je moet er een paar scheppen suiker doorheen roeren.

Wil je reageren? Dat kan!