Suriname – Trinidad, woensdag 15 juni 2016

Slechts verlicht door een heldere maan onder een onbewolkte hemel glijd ik langzaam langs de noordkust van Trinidad. Nou zeg ik langzaam maar dat valt eigenlijk wel mee, er blijkt dik twee knoop stroming mee te staan. En die stroming gecombineerd met 18 knopen wind in de genua en de bezaan maakt dat ik alsnog ruim zeven knopen vaar. Daar had ik niet op gerekend want als dit zo doorgaat kom ik alsnog in het donker aan en dat is niet de bedoeling. Om de vaart er wat uit te halen trek ik de bezaan naar beneden, dat scheelt een halve knoop maar is dus geen hele maatregel. Ook de genua rol ik fors in nu daalt de snelheid naar een kleine zes knopen. ETA (estimated time of arrival) dan nog steeds rond een uur of zes a half zeven… Om vooral niet pal voor de wind te hoeven varen maak ik eerst maar eens een lange slag naar het noorden met de wind achter mijn linker oor. Ten opzichte van de eerdere aanloop naar Trinidad is het nu verbazingwekkend stil en leeg hier. Op zich fijn maar dat geeft ook weinig spanning en daarmee wordt mijn vermoeidheid weer aangewakkerd…. Ik besluit dus maar wat hazenslaapjes te doen aangezien ik de komende uren weinig verkeer verwacht en ik ver verwijderd ben van het eiland. Ik ben qua hazenslaapjes duidelijk uit oefening blijkt nu want ik ben werkelijk rete moe. Het gevolg is dat ik van hazenslaapje naar hazenslaapje ga en ik weinig op de wind e.d. let. De boot ligt rustig en ik heb toch tijd zat om kapot te slaan denk ik dan nog. Tot het een uur of vier wordt en ik na iets meer dan een hazenslaapje aan dek kom om poolshoogte te nemen. In plaats van de circa 6 knopen vaart die ik begin van de nacht nog had blijkt daar nu nog maar een krappe twee van over te zijn. De wind is op en de stroom staat tegen. De ETA staat nu op halverwege de middag! Dat is zeker niet de bedoeling dus ik zet zeil bij om de snelheid wat op te krikken. Met een verder inzakkende wind heeft dat weinig effect, dan dus maar mijn trouwe Benz aanzwengelen om de Foxy Lady een extra zetje in de rug te geven. Dat zet meer zoden aan de dijk en de ETA verschuift naar half tien in de ochtend. Dat lijkt er meer op! Inmiddels wordt het ook langzaam licht en worden de contouren van Trinidad langzaam zichtbaar. Het is een groot heuvelachtig eiland met veel groen en een rotsige waterlijn. Best fraai. Aangezien ik nu dichter onder de kust vaar kan van slapen geen sprake meer zijn. Even zak ik nog weg in het ochtendzonnetje maar met een flink shot cafeïne weet ik de oogleden weer vrij te krijgen van de zwaartekracht. Gelukkig is er nu dan ook wat te zien, de ruwe groene kustlijn van Trinidad met in de verte enkele eilandjes (tevens van Trinidad). En daar in de verte moet ik er ergens tussendoor om bij de baai van Chaguaramas te geraken. Op de kaart lijkt het en nauwe doorgang maar dat blijkt mee te vallen. Rond 08.00 uur stuur ik de doorgang in. En het mag dan niet heel nauw zijn er staat wel 3 knopen stroom tegen en er staan rare stroomravelingen in de doorgang. Het is wel een fraai stukje trouwens, de ruwe groene kust wordt hier opgesierd door diverse mooie huizen en  het ziet er vredig uit. Wanneer de Golf van Paria (de grote baai tussen Trinidad en Venezuela) zichtbaar wordt begin ik aan mijzelf te twijfelen. In de verte zie ik diverse skylines van grote steden die op het water lijken te drijven. Slaapgebrek doet rare dingen met je…of toch niet wellicht. Na nog een keer met de ogen knipperen en met de verrekijker erbij zie ik wat het is. Het blijken booreilanden te zijn. Een zeer onwerkelijk gezicht. Met slechts 2 a 3 knopen snelheid weet ik uiteindelijk de doorgang te nemen en moet dan vlak voor een ander eiland bakboord uit om in de Chaguaramas baai te geraken waar jachten kunnen afmeren en waar de diverse jachtwerven zijn. Na het relatief pittoreske eerste deel valt mij dit in eerste instantie wat tegen. Relatief veel commerciële schepen en her en der wat industrie. Helemaal aan het eind zijn de jachtwerven gevestigd en tegens Customs & Immigration. Er zouden wat boeien liggen maar ankeren is ook mogelijk, zij het in een beperkt gebied en met geen geweldige anker grond. Ik vaar een rondje door de baai en zie enkele lege boeien liggen. Zeker voor de eerste dagen lijkt mij dat wel een comfortabele optie, slaap je toch rustiger. Ik had eigenlijk verwacht dat er geen boeien vrij zouden zijn dus echt voorbereid ben ik niet. Wanneer ik bij een boei in de buurt ben grijp ik een pikhaak en een stukje lijn en weet de boei zowaar te grijpen. Alleen is het lijntje wat aan de korte kant en dan houd je 10 ton staal niet tegen. Zwemmen of loslaten, de keuze is dan simpel…. De tweede poging lukt beter en rond half elf lig ik vast aan een mooring en kan de Benz eindelijk rusten. Mijn werk zit er nog niet op want ik wil zo snel mogelijk gaan inklaren, bij voorkeur nog in de ochtend. Je weet het in dit soort landen maar nooit hoe lang je daar mee kwijt bent tenslotte. Ik wil dus rap de bijboot de plomp in hebben. En dat lukt al ging het niet helemaal zoals ik gepland had. Terwijl ik de dinghy (van ca 50 kg) voorzichtig via de spinnakerboom wilde laten zakken lette ik even niet op en liep de lijn van de mastlier. Het gevolg was dat de dinghy inderdaad erg snel in het water lag maar tevens dat de spinakerboom met een smak op mijn hand en pols terechtkwam en ik er een pijnlijke pols aan over hield, die is nu twee keer zo dik. Maar goed dat de koelkast al een tijd aan stond en ik dus koude bierblikjes had om mijn pols wat te koelen. De buitenboordmotor zat er vervolgens ook snel achter, maar dan volgens planning. Terwijl ik mijn bootpapieren bij elkaar aan het graaien ben hoor ik iemand roepen. Ietwat verbaasd keek ik rond en het blijkt een jonge (NL) gast te zijn met lang haar en een baardje die opstapper is bij een andere boot. Terwijl we even wat keuvelen duikt er naast hem een flinke schildpad op, hapt even adem en verdwijnt dan weer naar de bodem. Het bebaarde knulletje begint meteen over de spirituele betekenis daarvan en ik ben er dan wel klaar mee. Ik heb nog wat te doen dus neem afscheid van dit zweverige jongmensch. Ik heb mijn lange broek en overhemd gevonden alleen de schoenen hebben zich te goed verstopt. Ik ga het dus maar op slippers proberen en hoop dat ze dat door de vingers zien. Rustig vaar ik richting immigration en weet daar net voor 12.00 binnen te geraken, dit tot groot ongenoegen van de bewaakster die arwanend naar de klok loert en vlak na mij met een diepe zucht de deur op slot draait en het bordje ‘open’ omdraait. Na de nodige onzinnige formulieren te hebben ingevuld (in drievoud, maar wel met doorslagpapier) mag ik naar de Douane (die wel gewoon tijdens de lunch open is). Daar hoef ik vergelijkbare formulieren slechts in tweevoud in te dienen dus da’s winst. Na 50 TT dollar te hebben afgerekend (ruim 8 euro denk ik) mag ik gaan en ben ik legaal in ’t land. Na eerst een frisje en een snack te hebben genuttigd in het nabijgelegen restaurant wandel ik via een supermarktje naar een telefoonshop om wat luxe te regelen, internet op de telefoon (en dus aan boord). Met deze zaken geregeld houd ik het voor vandaag voor gezien. Het is pas rond 14.00 uur maar ik ga niks nuttigs meer doen vandaag. Eenmaal terug aan boord trek ik een biertje open en geniet van de rust.  Na het eerste biertje gooi ik de huiken over de zeilen, trek nog maar een biertje open en steek er meteen een sigaar bij in mijn hoofd. Eerste tocht van het jaar zit er weer op!

PS: ik krijg het liedje van de Andrew sisters maar niet uit mijn hoofd….wellicht moet ik daar eerst een keer een rum & cocacola voor naar binnen gieten?

This entry was posted in Dutch. Bookmark the permalink.

4 Responses to Suriname – Trinidad, woensdag 15 juni 2016

  1. Gefeliciteerd met je veilige aankomst in Trinidad Gaby! Hoe zeiden ze dat ook alweer…..goed gedaan jochie!
    Foto’s zijn mooi, nu maar hopen dat je snel de kant op kan, of stel je het nog even uit?
    Groetjes maar weer van de Zeezwaluwtjes.

  2. Hanny en Jakpb says:

    Hoi Gaby, geweldig dat je weer aan het varen bent! Best even wennen na Suriname, maar de wereld ligt weer voor je open. Geniet ervan!

Wil je reageren? Dat kan!