Trinidad 18 oktober 2016 – Hammertime

Om zes uur ben ik eruit. De ventilator heeft de hele nacht gedraaid en doet ’t nog steeds. Het is alleen niet zo’n effectieve machine, beetje te klein en duidelijk hoorbaar. Maar hij doet het wel en geeft tenminste enige verkoeling dus voorlopig mag ie blijven. Even na achten daal ik weer af in de bakskist, ik wil de watertoevoer voor het waterlager toch nog maar even goed controleren voor ik de cutless bearing erin ga zetten. Er liep gisteren wel water doorheen toen ik de afsluiter open zette maar wil toch proberen er even iets doorheen te steken om eventuele obstructies te verwijderen. Als het helemaal dichtslibt krijgt het achterste lager te weinig smering tenslotte. De kraan blijkt onder een lichte hoek te staan waardoor ik er geen schroevedraaier doorheen kan prikker (achterwand van het motorruim zit dan in de weg). Het moet dus iets flexibels en stevigs zijn met een niet te grote diameter… Na even prakkiseren bedenk ik dat mijn flexibele dradentrekker er wellicht net doorheen kan. Na even zoeken in de achterhut heb ik ‘m te pakken en warempel het past er net doorheen. Na een aantal keer flink porren heb ik ‘m door de hele opening, was dus geen overbodige luxe denk ik, de watertoevoer is nu weer zoals ie wezen moet in ieder geval. Nu ik er toch met mijn poffertjesporum weer bovenop zit zie ik ook dat er op de vetleiding, vlak boven de schroefaskoker, een ophoping van vet is. Dat blijkt veroorzaakt te worden door een scheur in de leiding. Ik heb nog een laatste reserve knelkoppeling dus dat ook maar meteen weer repareren. Moet nu wel weer wat reserve knelringetjes halen in het geval er weer wat kapot gaat natuurlijk. Nu eerst koffie en dan met de cutless bearing aan de slag! Na de koffie haal ik nog een laatste maal de stofzuiger door de schroefaskoker en maak het oppervlak goed schoon waar straks de cutless bearing moet komen. Het ziet er schoon uit en ik zie geen onregelmatigheden meer. Zou dus moeten kunnen. Na het oppervlak ingevet te hebben haal ik de cutless bearing uit de koelkast en probeer ‘m in het gat te drukken. Met wat lichte tikken met een rubber hamer weet ik ‘m de eerste centimeters erin te krijgen. Daarna gaat het al snel een stuk moelijker en met ik harder slaan. Ik sla niet direct met de rubber hamer op de bearing maar houd er een stuk hardhout tussen. Met links houd ik dat er voor en met rechts sla ik vervolgens met de rubber hamer op het hout. Heel langzaam krijg ik de bearing er wat verder in maar erg soepel gaat het dus niet. Iedere keer als het stukje hout iets scheef voor de bearing zit krijgt ook mijn linker hand een flinke optater van het stuk hout, niet fijn. Er zit een gat in het stuk hout en om meer kracht te kunnen zetten besluit ik de achterkant van een oude kwast in het gat te klemmen (het uiteinde zit muurvast en steekt niet uit het gat). Het stuk hout blijft zo mooi voor de bearing zitten en ik kan twee handen gebruiken om de hamer te bedienen. Dat gaat een paar keer goed maar dan breekt het stuk hout en de kwast schiet de schroefaskoker in….Tuurlijk. Dat zat er aan te komen natuurlijk. Na een half uurtje vogelen met wat lange latjes heb ik de kwast er weer uit. Dat was dus duidelijk geen handige actie. Inmiddels steekt de bearing er nog ruim twee en een halve centimeter uit maar veel beweging zit er niet meer in. De bearing eruit halen is ook geen optie meer denk ik, dat gaat nooit lukken zonder de bearing flink te beschadigen vermoed ik. Hij moet er dus verder in….maar hoe… Ik besluit een zwaardere hamer te gaan zoeken. Bij Jaggi, mijn lasser, leen ik een flinke zware en grote hamer en waag nog een poging. Het wordt nu wel lastiger om met een hand een stuk hout vast te houden en met de andere een flinke slag te maken. Ik zie een flinke balk liggen en zet deze schuin in de workmate zodat ie mooi vlak tegen de bearing staat. Nu kan ik tenminste flink uithalen. Na drie slagen ligt de balk op de grond en is de bearing weer ietsje opgeschoven… Na nog een aantal pogingen steekt de bearing nog steeds anderhalve centimeter uit en lijkt er ook met deze methode geen verdere beweging in te krijgen. Grmblll. Maar wacht even, ik heb een trekker gemaakt en die kan ik ook, met enige aanpassing, gebruiken om de bearing in de schroefaskoker te trekken. Zo bedacht zo gedaan. Op deze manier weet ik de bearing nog wat verder erin te krijgen, met nog ca. 6 mm te gaan lijkt er echt geen beweging meer in te krijgen en houd ik het voor gezien. De drukplaat van de trekker is iets verbogen en de moer is bijna niet meer van het draadeind te krijgen. This is it, het moet maar zo. Ten opzichte van de oude situatie steekt de bearing nu ca. 4 a 5 mm meer uit. Dat ie wat meer uitsteekt is op zich niet zo’n probleem. Inmiddels is het alweer half een, wat een klusje van een uurtje had moeten zijn is een ochtendprogramma geworden. Niet alleen dat mijn linkerhand heeft flink wat opdoffers gehad en is flink pijnlijk nu. Ondanks de inspanning van deze ochtend heb ik weinig trek. Na flink wat water te hebben gedronken ga ik dan ook verder. De as kan nu door de bearing naar binnen worden gestoken. Vervolgens kan ik het nieuwe vetkoord in de stuffingbox drukken en de drukker monteren. Als laatste kan ik de flexibele koppeling monteren. Het lijkt goed aan te sluiten op de keerkoppeling maar als ik de boel vastzet blijkt de as toch zwaarder te lopen. Ik zal de uitlijning dus nog moeten controleren, maar dat die ik morgen wel. Het is inmiddels vier uur, ik baad in het zweet, mijn linkerhand heeft er geen zin meer in en ik krijg kramp in mijn bovenbenen van de standjes in de bakskist. Ik ben er dus wel klaar mee voor vandaag. Na even uitdampen bij de ventilator ga ik lang douchen en zie wanneer het vet eenmaal van mijn handen is dat mijn linkerhand inderdaad plaatselijk blauw is, aan de binnenkant tussen duim en wijsvinger om precies te zijn. Dat zal morgen wel weer beter zijn neem ik aan. Nu eerst maar eens boodschappen doen. Bij de supermarkt laad ik mijn stalen ros vol met bier, melk, cornflakes en pastameuk. Paulo (sy Petit Prince) is er ook met wat nieuwe vrienden, een gezin dat al 19 jaar rondvaart en nog steeds geen koelkast aan boord heeft. Ik moet er niet aan denken, er gaat niet boven een glas ijskoude melk (of bier…). Na een tijd gezellig ouwehoeren fiets ik met rammelende maag en volgeladen fiets terug naar de boot. Eenmaal op de werf zie ik bij de NL boot (One Way Wind) vlak bij mij beweging. De eigenaar is terug zo te zien en de boot aan het afspuiten. Ook daar maak ik nog maar even een praatje. Hij heet Gerard en blijkt met z’n Bavaria te charteren. En terwijl hij in de Carrieb met gasten rondvaart runt zijn vrouw in het Sauerland een klein motorhotel (met bowlingbaan) dat ze net zijn begonnen (Zum Burghof in Padberg). Ondernemende mensen dus en we blijken de nodige gemeenschappelijke (zeilende)kennissen te hebben. Inmiddels wordt het al aardig donker en neem ik afscheid van Gerard. Tijd om te gaan koken, maar niet nadat ik eerst een biertje naar binnen heb gegooid. Met verse pastaprut waag ik mij vervolgens aan Back to the Future II en III. Die halen het niet bij deel I maar het is in ieder geval afleiding van deze uiterst matige dag, en dat had ik wel even nodig.

This entry was posted in Dutch. Bookmark the permalink.

Wil je reageren? Dat kan!