St. Martin 31 maart 2017 – Rondje eiland en doorzakken

We zijn alweer vroeg uit de veren. Na een sloot koffie en wat gebakken eieren met spek gaan we even na negenen op pad. Het is de bedoeling om een auto te huren maar eenmaal aan de wandel komen we tot de constateren dat we beiden geen rijbewijs bij ons hebben. Ik scheur even heen en weer naar de boot terwijl WJ op zoek gaat naar een huurauto. Bij het eerste, Paradise Carrental, willen ze dat we een soort blanco schadeformulier op voorhand ondertekenen. Uiterst ongebruikelijk vinden we en dat gaan we dus niet doen. Op naar de volgende, een meer gerenommeerde, verhuurder dus. Die blijkt niet veel duurder maar we krijgen wel meer auto voor het geld, een mooie zwarte 4WD Jeep in plaats van een saaie Kia sedan. Na wat papierwerk kunnen we op pad. Philipsburg hebben we al gezien dus daar gaan we met een boogje omheen. We proberen zoveel mogelijk de kust te volgen in ons rondje eiland maar dat blijkt lastiger dan je zou verwachten. Wat op de kaart/google maps een doorgaande weg lijkt te zijn blijkt in de praktijk een weg door een ‘gated community’ en met enige regelmaat staan we dan ook voor een slagboom met een streng kijkende meneer of mevrouw ernaast en kunnen we rechtsomkeert. De verkopers van slagbomen en Jeep Wranglers doen op dit eiland zeer goede zaken blijkbaar. Via wat omwegen en het kruizen van een lokaal Iguanapad komen we uiteindelijk dan toch in Oyster Pond, een baaitje met een marina en restaurants. Het is inmiddels tegen twaalf uur en dus gaan we hier maar even lunchen. We kiezen het tentje met het meest pakkende uithangbord (‘warm bier, slechte service, dikke bediening, etc…). Het blijkt enorm mee te vallen, het bier is koud, de bediening charmant en het eten prima. Goed gevuld gaan we dan ook verder, op naar de volgende baai en slagboom… Het zijn niet alleen slagbomen die ons doen omkeren maar ook wegen die langzaam in paadjes veranderen en vervolgens abrupt stoppen. Ok, we hebben een 4WD maar er zijn grenzen… Het schiet dus niet erg op met onze rondrit, gelukkig is het een erg klein eilandje. Eenmaal aan de andere kant aangekomen beklimmen we ook de hoogste berg nog even, de 411 meter hoge Pic Paradis. Tegen vijf uur zijn we bij Sunset Beach, de bekende bar aan het begin/einde van de startbaan van het vliegveld. We zien er laag overscherende vliegtuigjes en rond half zes is er ‘the main event’ het opstijgen van de grote blauwe KLM vogel. Iedereen op het strand laat de zonsondergang voor wat het is en draait zich om naar het vliegveld. We hebben vandaag pech de vogel komt ons tegemoet en we hoeven ons dus niet aan het hek vast te grijpen maar we zien wel het kolossale vliegtuig vlak over ons hoofd scheren. Wat een geweld. Na nog wat drankjes in de bar gaan we er weer vandoor. Terwijl we wegrijden blijkt een kleinere jet nog wel vanaf de strand kant op te stijgen. We staan even stil en doen de ramen open. Het mag dan een klein straal vliegtuig zijn maar ook daarvan blijkt het geweld aanzienlijk. De auto schudt heen en weer en de warme lucht uit de jets stroomt met geweld door de geopende ruiten heen. Als ik een toupet op had gehad lag ie nu in zee. Na deze vrijwillige föhn actie rijden we terug naar Simpson Bay en leveren onze auto in bij de verhuurder. Het is inmiddels al ruimschoots na zeven uur en we besluiten nog maar even naar Lagoonies te gaan om te zien of we nog kunnen aanschuiven bij de Nederlandse zeilers. We hebben geluk, ze staan net op het punt om naar de Chinees te gaan en we sluiten dus meteen maar aan met onze rammelende magen. En met ‘ze’ bedoel ik vanavond ‘de mannen’ want de vrouwen blijken een vrouwenuitje te hebben vanavond. Na de Chinees gaan we met een goede bodem terug naar Lagoonies en borrelen daar verder. Wanneer het feest bij Lagoonies lijkt af te lopen, zo tegen middernacht besluiten we nog maar even naar de Soggy Dollar te gaan om nog een (paar) afzakkertjes te nemen. Het is er gezellig druk en we weten ons tot tegen half drie prima te vermaken maar dan is de fut er bij ons wel uit en de maat vol. Op naar de boot dus voor wat hoognodige rust!

This entry was posted in Dutch. Bookmark the permalink.

One Response to St. Martin 31 maart 2017 – Rondje eiland en doorzakken

  1. Robert says:

    Goed gedaan, Anse Marcel was mijn favoriete strand. Trouwens, in mijn tijd stegen de vliegtuigen op richting berg, ook de 747’s en ze kwamen laag over het strand aanvliegen.

Wil je reageren? Dat kan!